Edebiyat öğretmeni, kimya öğretmeni olup; atanamadığı için inşaatta çalışırken düşüp ölene mi üzülelim? Boşanmak isteyen kadınların illa ki öldürülmesine mi üzülelim? Epstein korkunçluklarına, bebeklerin, çocukların işkence edilmesine mi (yazması bile çok korkunç) üzülelim? Ülkemizdeki adaletsizlik, hayat pahalılığı, kutuplaşma, mülteci istilasına, koltuğunu kaybetmemek için psikopat narko teröristi şımartan, taviz vere yenilen iktidara mı üzülelim derken, bir de bu yavrucağa üzüldük.
Bilmeyenler varsa, ismi Punch (ben Pançi diyorum) olan bu bebeği anası terk etmiş; büyük ihtimalle esaret altında olduğu için depresyona girmiştir zavallı anası, hayvanat bahçesi yetkilileri de pelüş oyuncak vermişler; zavallıcık oyuncağı annesi yerine koymuş, tutup her yere sürüklüyor, onunla oynuyor, ona sarılıyor. Bazı büyük maymunlar dövüyorlar, itip kakıyorlar, o da üzgün üzgün kaçıp hemen pelüş oyuncağına sarılıyor, onunla uyuyor.
Yukarıdaki korkunçluklar varken bir maymuna üzülür mü insan demeyin. Pançi biziz. Pançi bu dünya. İnsanlar, Pançi'nin hüzünlü, ağlamaklı gözlerinde, kendi terk edilmişliklerini, kendi yalnızlıklarını, kendi ihanete uğramışlıklarını ve tüm terk edilen, kaçırılan, kötü muamele gören, şiddet gören, bebekleri, çocukları görüyorlar. Ben de öyle görüyorum ve keşke bir bahçeli evim olsaydı da, Pançi'yi oradan kaçırıp, evime getirip el bebek, gül bebek bakaydım diyorum.
Pançi'yi almak, onu yalnızlığından, terk edilmişliğinden çıkartıp şefkatle bakmak isteyen çok insan çıkmış dünyanın her yerinden. Umarım gerçekleşir ve iyi bir ailenin yanında o gözler artık mutlulukla, neşeyle bakar.
Merhabalar.
YanıtlaSilGerçekten neye üzüleceğimizi, şaşırmış haldeyiz. Bizleri neye üzüleceğimizi bilemez hale getiren kim? İnsan... Bakın her şeyin altından insan çıkıyor. Hangi taşı kaldırsak insan çıkıyor. Yani "BİZ" Hep diyorum ki, tüm sorunların kaynağı insan olduğuna göre, aslında bu sorunun çözümünün basit olması gerekirken, neden bu sorunların altından kalkamıyoruz? Neden sorunlarımızı çözemiyoruz? Aslında bizi, bize bıraksalar belki de çözeceğiz, ama maalesef bizi bize bırakmıyorlar...
Pançi'nin durumuna ben de üzüldüm. Çoğumuz hayvan deyip geçiyoruz, hiç önemsemiyoruz. Ama onun da bir canlı olduğunu, hatta onun da bir ruhu olduğunu bir türlü kabul etmiyoruz. Kendi sorunlarını çözememiş, sorunların altında sürekli ezilen insanlar, çevresine olan duyarlılığını yitiriyor.
Selam ve saygılarımla.
Merhaba Recep Abi,
SilNe kadar güzel buyurdunuz; bizi bize bırakmıyorlar, bizi yönetsinler diye, güya (demokrasi) diye işte seçimden seçime sandığa gidip oy kullanıyoruz ama bizi düşünen insanları seçemiyoruz. Ne olacak halimiz bilmiyorum. Hele dünyanın hali...elimizden bir şey de gelmiyor ki, hani kelin merhemi olsa kendi başına sürermiş haldeyiz. Yorumunuza teşekkür ediyorum.
Selamlar, saygılar.