PUNCH BİZİZ

Edebiyat öğretmeni, kimya öğretmeni olup; atanamadığı için inşaatta çalışırken düşüp ölene mi üzülelim? Boşanmak isteyen kadınların illa ki öldürülmesine mi üzülelim? Epstein korkunçluklarına, bebeklerin, çocukların işkence edilmesine mi (yazması bile çok korkunç) üzülelim? Ülkemizdeki adaletsizlik, hayat pahalılığı, kutuplaşma, mülteci istilasına, koltuğunu kaybetmemek için psikopat narko teröristi şımartan, taviz veren iktidara mı üzülelim derken, bir de bu yavrucağa üzüldük.

Bilmeyenler varsa, ismi Punch (Panç diye okunuyor) ama ben Pançi diyorum. İşte bu masum, savunmasız bebeği anası terk etmiş; (büyük ihtimalle esaret altında olduğu için depresyona girmiştir zavallı anası yoksa terketmez), hayvanat bahçesi yetkilileri de pelüş oyuncak vermişler; zavallıcık oyuncağı annesi yerine koymuş, tutup her yere sürüklüyor, onunla oynuyor, ona sarılıyor. Bazı büyük maymunlar dövüyorlar, itip kakıyorlar, o da üzgün üzgün kaçıp hemen pelüş oyuncağına sarılıyor, onunla uyuyor.

Yukarıdaki korkunçluklar varken bir maymuna üzülür mü insan demeyin. Pançi biziz. Pançi bu dünya. İnsanlar, Pançi'nin hüzünlü, ağlamaklı gözlerinde, kendi terk edilmişliklerini, kendi yalnızlıklarını, kendi çaresizliklerini, kendi boynu büküklüklerini, karşılıksız sevgileri, kendi ihanete uğramışlıklarını görüyorlar ve tüm terk edilen, kaçırılan, kötü muamele gören, şiddet gören, bebekleri, çocukları görüyorlar. Kendi yalnızlığımız, kendi  çaresizliğimiz, kendi sevgiye muhtaçlığımız, kendi dökemediğimiz gözyaşlarımız.

O yüzden Pançi'yi oradan kaçırıp, evimize getirip, el bebek, gül bebek bakalım istiyoruz. Biz Pançi'ye sevgisizliğini, yalnızlığını unutturken, o da bizim yalnızlığımızı unutturur. Birbirimizin yaralarına merhem oluruz diyoruz.

Pançi'yi almak, onu yalnızlığından, terk edilmişliğinden çıkartıp şefkatle bakmak isteyen çok insan çıkmış dünyanın her yerinden. Umarım gerçekleşir ve iyi bir ailenin yanında o gözler artık mutlulukla, neşeyle bakar.